Als men het water ongeveer 5 meter inloopt blijkt de bodem van de rivier plotseling weg te vallen tot een diepte van meerdere meters. Op dit strand vonden we slechts twee potscherven.
Vanwege tijdgebrek en een opkomende onweersbui moesten we de terugtocht aanvaarden doch we besloten de volgende keer meerdere dagen in dit gebied te kamperen en dan bij de laagste eb stand en dood tij  de oever, waar een enorme stroom staat, aan een nader onderzoek te onderwerpen, daar we vermoedden dat Torarica hier gelegen moet hebben, maar samen met de oever grotendeels in de rivier terechtgekomen is. Mogelijk dat bestudering van de 'verplaatsing' van de kanalen ons een indruk kan geven over de veranderingen die de vorm van de baai in de loop der tijd ondergaan heeft. De nieuwe kaart van de luchtkartering zal ons misschien hierbij kunnen helpen.

Nadat we in Paramaribo teruggekomen waren, deed zich natuurlijk direct de vraag gelden, uit welke tijd de gevonden ceramische scherven waren.
Slechts op drie voorwerpen werd een fabrieksmerk aangetroffen.
Een van die merken was een krans in blauw, achter een bord met een Chinees aandoend motief. Hier konden we voorlopig geen gegevens over krijgen.
De twee andere merken bleken te staan op aardewerk uit Maastricht van de fabriek 'Regout'.
Bij het Surinaams Museum troffen we een boek aan, waarin dit aardewerk uitgebreid besproken werd: 'Maastrichtse ceramiek uit de 19e eeuw', door Petrus Regout e.a., 1976.
Hierin vonden we ons ovale teken terug, met het opschrift:

(Vervolg op pagina 17)